[ سوره الأنبياء ‹ 21 › : آيات 95 تا 97 ]
وَ حَرامٌ عَلى قَرْيَةٍ أَهْلَكْناها أَنَّهُمْ لا يَرْجِعُونَ ‹ 95 › حَتَّى إِذا فُتِحَتْ يَأْجُوجُ وَمَأْجُوجُ وَهُمْ مِنْ كُلِّ حَدَبٍ يَنْسِلُونَ ‹ 96 › وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَإِذا هِيَ شاخِصَةٌ أَبْصارُ الَّذِينَ كَفَرُوا يا وَيْلَنا قَدْ كُنَّا فِي غَفْلَةٍ مِنْ هذا بَلْ كُنَّا ظالِمِينَ ‹ 97 ›
ترجمه :
95 - حرام است بر شهرها و آباديهايى كه ( بر اثر گناه ) نابودشان كرديم ( كه باز گردند ) آنها هرگز باز نخواهند گشت ! 96 - تا آن زمان كه ياجوج و ماجوج گشوده شوند و آنها از هر ارتفاعى به سرعت عبور مىكنند ! 97 - و وعده حق ( قيامت ) نزديك مىشود ، در آن هنگام چشمهاى كافران از وحشت از حركت باز مىماند ( مىگويند ) اى واى بر ما كه از اين در غفلت بوديم بلكه ما ستمگر بوديم .
تفسير : كافران در آستانه رستاخيز
در آخرين آيات بحث گذشته سخن از « مؤمنان نيكوكار و صالح العمل » بود ، و در نخستين آيه مورد بحث به افرادى اشاره مىكند كه در نقطه مقابل آنها قرار دارند ، آنها كه تا آخرين نفس به ضلالت و فساد ادامه مىدهند .
مىفرمايد : « و حرام است بر شهرهايى كه آنها را به جرم گناهانشان نابود كرديم به دنيا بازگردند آنها هرگز باز نخواهند گشت » ( * ( وَحَرامٌ عَلى قَرْيَةٍ