شده كه يكى از ويژگيهاى رستاخيز برچيده شدن اختلافات و سوق به وحدت است :
در آيه 48 سوره مائده مىخوانيم إِلَى اللَّه مَرْجِعُكُمْ جَمِيعاً فَيُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ فِيه تَخْتَلِفُونَ : « بازگشت همه شما به سوى خدا است و شما را از آنچه در آن اختلاف داشتيد آگاه مىسازد » .
اين مضمون در آيات متعددى از قرآن مجيد به چشم مىخورد ( 1 ) .
و به اين ترتيب آفرينش انسانها از « وحدت » آغاز مىشود و به « وحدت » باز مىگردد .
در آخرين آيه مورد بحث ، نتيجه هماهنگى با « امت واحده » در طريق پرستش پروردگار ، و يا انحراف از آن و پيمودن راه تفرقه را چنين بيان مىفرمايد :
« هر كس چيزى از اعمال صالح را انجام دهد در حالى كه ايمان داشته باشد ، تلاش و كوشش او مورد ناسپاسى قرار نخواهد گرفت » ( * ( فَمَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلا كُفْرانَ لِسَعْيِه ) * ) .
و براى تاكيد بيشتر اضافه مىكند : « و ما اعمال صالح او را قطعا خواهيم نوشت » ( * ( وَإِنَّا لَه كاتِبُونَ ) * ) .
قابل توجه اينكه در اين آيه همانند بسيارى ديگر از آيات قرآن ايمان و عمل صالح به عنوان دو ركن اساسى براى نجات انسانها ذكر شده ، ولى با اضافه كردن كلمه « من » كه براى « تبعيض » است اين مطلب را بر آن مىافزايد كه انجام تمام اعمال صالح نيز شرط نيست ، حتى اگر افراد با ايمان ، بخشى از اعمال صالح را انجام دهند باز اهل نجات و سعادتند .
و در هر حال اين آيه همانند بسيارى ديگر از آيات قرآن ، شرط قبولى
هامش
( 1 ) آل عمران - 55 و انعام - 164 و نحل - 92 و حج 69 و . . .