در پاسخ گفتهاند : درست است كه اين تسبيح عمومى است ولى همگان آن را درك نمىكنند ، اين روح بزرگ داود بود كه در اين حالت با درون و باطن عالم هستى همراز و هماهنگ مىشد ، و به خوبى احساس مىكرد كوهها و پرندگان با او همصدا هستند و تسبيحگويان .
دليل قاطعى براى تعيين هيچيك از اين تفاسير نداريم ، آنچه از ظاهر آيه مىفهميم آنست كه كوهها و پرندگان با داود همصدا مىشدند و خدا را تسبيح مىگفتند ، در عين حال تضادى ميان اين تفسيرهاى سه گانه نيست و جمع ميان آنها امكانپذير است .
در آخرين آيه به يكى ديگر از مواهبى كه خدا به اين پيامبر بزرگ داده اشاره كرده مىگويد : « ما ساختن زره را به او تعليم داديم ، تا شما را در جنگهايتان حفظ كند آيا خدا را بر نعمتهايش شكر مىكنيد ؟ » ( * ( وَعَلَّمْناه صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِنْ بَأْسِكُمْ فَهَلْ أَنْتُمْ شاكِرُونَ ) * ) .
« لبوس » بطورى كه مرحوم طبرسى در « مجمع البيان » مىگويد هر گونه اسلحه دفاعى و تهاجمى را مانند زره ، شمشير و نيزه شامل مىشود ( 1 ) ولى قرائنى كه در آيات قرآن است نشان مىدهد كه « لبوس » در اينجا به معنى زره مىباشد كه جنبه حفاظت در جنگها داشته است .
اما اينكه چگونه خداوند آهن را براى داود نرم كرد ، و صنعت زره سازى را به او آموخت شرح آن را بخواست خدا ذيل آيات 10 و 11 سوره سبا خواهيم گفت .
هامش
( 1 ) مجمع البيان ذيل آيات مورد بحث .