[ سوره الأنبياء ‹ 21 › : آيات 76 تا 77 ]
وَ نُوحاً إِذْ نادى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنا لَه فَنَجَّيْناه وَأَهْلَه مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ ‹ 76 › وَنَصَرْناه مِنَ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا إِنَّهُمْ كانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فَأَغْرَقْناهُمْ أَجْمَعِينَ ‹ 77 ›
ترجمه :
76 - و نوح را ( به يادآور ) هنگامى كه پيش از آنها ( ابراهيم و لوط ) پروردگار خود را خواند ، ما دعاى او را مستجاب كرديم ، او و خاندانش را از اندوه بزرگ نجات داديم .
77 - و او را در برابر جمعيتى كه آيات ما را تكذيب كرده بودند يارى نموديم ، چرا كه آنها قوم بدى بودند ، لذا همه را غرق كرديم .
تفسير : نجات نوح از چنگال متعصبان لجوج
بعد از ذكر گوشه اى از داستان ابراهيم و لوط ، به ذكر قسمتى از سرگذشت يكى ديگر از پيامبران بزرگ يعنى « نوح » پرداخته مىفرمايد : « به يادآور نوح را ، هنگامى كه قبل از آنها ( قبل از ابراهيم و لوط ) پروردگار خود را خواند » و تقاضاى نجات از چنگال منحرفان بىايمان كرد ( * ( وَنُوحاً إِذْ نادى مِنْ قَبْلُ ) * ) .
اين نداى نوح ظاهرا اشاره به نفرينى است كه در سوره نوح در قرآن مجيد نقل شده است آنجا كه مىگويد : رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الأَرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيَّاراً إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبادَكَ وَلا يَلِدُوا إِلَّا فاجِراً كَفَّاراً :
« پروردگارا ! احدى از اين قوم بىايمان را روى زمين مگذار ! چرا كه اگر بمانند