جنبه انتقامى ندارد ، بلكه بر اساس انتخاب اصلح است ، به اين معنى كه حق حيات و استفاده از مواهب زندگى براى گروهى است كه در خط تكامل و سير الى - اللَّه باشند و يا اگر روزى در خط انحراف افتادند بعدا تجديد نظر كرده و بازگردند ، اما گروهى كه فاسدند و در آينده نيز هيچگونه اميدى به اصلاحشان نيست جز مرگ و نابودى سرنوشتى ندارند .
نكته :
ذكر اين نكته نيز لازم است كه در سرگذشت « ابراهيم » و « لوط » كه سابقا خوانديم و همچنين « ايوب » و « يونس » كه در آيات بعد خواهد آمد همانند نوح ، تكيه بر مساله نجات و رهايى آنها از چنگال محنتها و رنجها و دشمنان جبار شده است .
گويى برنامه اين است كه خداوند در اين سوره انبياء حمايت بىدريغش از پيامبران ، و نجاتشان را از چنگال مشكلات بازگو كند ، تا مايه دلدارى براى پيامبر اسلام و اميدوارى براى مؤمنان باشد ، مخصوصا با توجه به اينكه اين سوره مكى است و مسلمانان در آن هنگام شديدا در ناراحتى و رنج بودهاند ، اهميت اين مساله روشنتر مىشود .