[ سوره الأنبياء ‹ 21 › : آيات 74 تا 75 ]
وَ لُوطاً آتَيْناه حُكْماً وَعِلْماً وَنَجَّيْناه مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِي كانَتْ تَعْمَلُ الْخَبائِثَ إِنَّهُمْ كانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فاسِقِينَ ‹ 74 › وَأَدْخَلْناه فِي رَحْمَتِنا إِنَّه مِنَ الصَّالِحِينَ ‹ 75 ›
ترجمه :
74 - و لوط را ( به يادآور ) كه به او حكم و علم داديم ، و از شهرى كه اعمال زشت و كثيف انجام مىدادند رهايى بخشيديم ، چرا كه آنها مردم بد و فاسقى بودند .
75 - و او را در رحمت خود داخل كرديم ، او از صالحان بود .
تفسير : نجات لوط از سرزمين آلودگان .
از آنجا كه لوط از بستگان نزديك ابراهيم و از نخستين كسانى است كه به او ايمان آورد پس از داستان ابراهيم ، به بخشى از تلاش و كوشش او در راه ابلاغ رسالت و مواهب پروردگار نسبت به او اشاره مىكند :
« و لوط را به ياد آر كه ما به او حكم و علم داديم » ( * ( وَلُوطاً آتَيْناه حُكْماً وَعِلْماً ) * ) ( 1 ) .
واژه « حكم » در پاره اى از موارد به معنى فرمان نبوت و رسالت آمده ، و در موارد ديگرى به معنى قضاوت ، و گاهى نيز به معنى عقل و خرد ، از ميان اين معانى معنى اول در اينجا مناسبتر به نظر مىرسد ، هر چند منافاتى ميان آنها نمىباشد ( 2 ) .
هامش
( 1 ) منصوب بودن « لوط » در اينجا بخاطر آن است كه مفعول فعل مقدرى است ، اين فعل ممكن است « آتينا » و يا اذكر باشد .
( 2 ) در تفسير واژههاى « حكم » و « علم » و تفاوت آنها در جلد 9 صفحه 360 نيز بحث كردهايم .