الا ركبانا اولئك رجال اتقوا اللَّه عز و جل ، فاحبهم و اختصهم و رضى اعمالهم فسماهم متقين :
« اى على ! وفد ، حتما به كسانى مىگويند كه سوار بر مركبند آنها افرادى هستند كه تقوا و پرهيزگارى را پيشه ساختند ، خدا آنها را دوست داشت و آنان را مخصوص خود گردانيد ، و از اعمالشان خوشنود شد ، و نام متقين بر آنها گذارد . . . » ( 1 )
جالب توجه اينكه در آيه فوق مىخوانيم : پرهيزگاران را به سوى خداى رحمان مىبرد ، در حالى كه در آيه بعد سخن از « راندن » مجرمان به جهنم است آيا مناسبتر اين نبود كه به جاى رحمان در اينجا « جنت » گفته شود ؟ ولى اين تعبير در حقيقت اشاره به نكته مهمى دارد و آن اينكه پرهيزكاران بالاتر از بهشت را در آنجا مىيابند ، به مقام قرب خدا و جلوههاى خاص او نزديك مىشوند ، و رضايت او كه برترين بهشت است درك مىكنند ( تعبيراتى كه در حديث فوق از پيامبر ص خوانديم نيز اشاراتى به همين معنى دارد ) .
سپس مىگويد در مقابل « مجرمان را در حالى كه تشنه كامند به سوى جهنم مىرانيم » ( * ( وَنَسُوقُ الْمُجْرِمِينَ إِلى جَهَنَّمَ وِرْداً ) * ) .
همانگونه كه شتران تشنه را به سوى آبگاه مىرانند ، منتها در اينجا آبى نيست بلكه آتش است .
بايد توجه داشت كه كلمه « ورد » به معنى گروه انسانها يا حيواناتى است كه وارد آبگاه مىشوند ، و از آنجا كه چنين گروهى حتما تشنهاند مفسران اين تعبير را در اينجا به معنى تشنه كامان گرفتهاند .
چقدر فاصله است ميان كسانى كه آنها را با عزت و احترام به سوى خداوند رحمان مىبرند ، فرشتگان به استقبالشان مىشتابند و بر آنها سلام و درود مىفرستند
هامش
( 1 ) نور الثقلين جلد 3 صفحه 359 .