و گروهى كه آنها را همچون حيوانات تشنه كام به سوى آتش دوزخ مىرانند ، در حالى كه سر بزيرند و شرمسار و رسوا و بىمقدار ؟
و اگر تصور كنند كه در آنجا از طريق شفاعت مىتوانند به جايى برسند ، بايد بدانند كه « آنها هرگز مالك شفاعت در آنجا نيستند » ( * ( لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ ) * ) .
نه كسى از آنها شفاعت مىكند ، و به طريق اولى قادر بر آن نيستند كه از كسى شفاعت كنند .
« تنها كسانى مالك شفاعتند كه در نزد خداوند رحمان عهد و پيمانى دارند » ( * ( إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً ) * ) .
تنها اين دستهاند كه مشمول شفاعت شافعان مىشوند و يا مقامشان از اين هم برتر است و توانايى دارند از گنهكارانى كه لايق شفاعتند شفاعت كنند .
معنى « عهد » چيست ؟
در اينكه منظور از عهد در آيه فوق كه مىگويد تنها كسانى مالك شفاعتند كه نزد خدا عهدى دارند ، چيست ؟ مفسران بحثهاى فراوانى كردهاند .
بعضى گفتهاند : « عهد » همان ايمان به پروردگار و اقرار به يگانگى او و تصديق پيامبران خدا است .
بعضى ديگر گفتهاند : « عهد » در اينجا به معنى شهادت به وحدانيت حق و بيزارى از كسانى است كه در برابر خدا پناهگاه و قدرتى قائلند و همچنين اميد نداشتن به غير « اللَّه » .
امام صادق ع در پاسخ يكى از دوستانش كه از تفسير آيه فوق سؤال كرد فرمود :
من دان بولاية امير المؤمنين و الأئمة من بعده فهو العهد عند اللَّه :
« كسى كه به ولايت امير مؤمنان و امامان اهل بيت بعد از او عقيده داشته باشد آن