باشى ( تا گشايشى در كارت پديد آيد و به آنها كمك كنى ) با گفتار نرم و آميخته لطف با آنها سخن بگو .
29 - هرگز دستت را بر گردنت زنجير مكن ( و ترك انفاق و بخشش منما ) و بيش از حد آن را مگشا تا مورد سرزنش قرار گيرى و از كار فرو مانى .
30 - پروردگارت روزى را براى هر كس بخواهد گشاده يا تنگ مىدارد ، او نسبت به بندگانش آگاه و بيناست .
تفسير :
رعايت اعتدال در انفاق و بخشش .
در اين آيات فصل ديگرى از سلسله احكام اصولى اسلام را در رابطه با اداى حق خويشاوندان و مستمندان و در راه ماندگان ، و همچنين انفاق را بطور كلى ، دور از هر گونه اسراف و تبذير بيان مىكند .
نخست مىگويد : « حق ذى القربى و نزديكان را به آنها بده » ( * ( وَآتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّه ) * ) .
« و همچنين مستمندان و در راه ماندگان را » ( و * ( الْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ ) * ) :
در عين حال « هرگز دست به تبذير نيالاى » ( * ( وَلا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً ) * ) .
« تبذير » در اصل از ماده « بذر » و به معنى پاشيدن دانه مىآيد ، منتها اين كلمه مخصوص مواردى است كه انسان اموال خود را به صورت غير منطقى و فساد ، مصرف مىكند ، و معادل آن در فارسى امروز « ريختوپاش » است .
و به تعبير ديگر تبذير آنست كه مال در غير موردش مصرف شود هر چند كم باشد ، و اگر در موردش صرف شود تبذير نيست هر چند زياد باشد .
چنان كه در تفسير عياشى از امام صادق ع مىخوانيم : كه در ذيل اين آيه در پاسخ سؤال كننده اى فرمود :
من انفق شيئا فى غير طاعة اللَّه فهو مبذر و من انفق فى سبيل اللَّه فهو مقتصد :
« كسى كه در غير راه اطاعت فرمان خدا مالى انفاق كند ، تبذير كننده است و كسى كه در راه خدا انفاق كند ميانه رو