[ سوره الإسراء ‹ 17 › : آيات 26 تا 30 ]
وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّه وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَلا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً ‹ 26 › إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كانُوا إِخْوانَ الشَّياطِينِ وَكانَ الشَّيْطانُ لِرَبِّه كَفُوراً ‹ 27 › وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوها فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُوراً ‹ 28 › وَلا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى عُنُقِكَ وَلا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً ‹ 29 › إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَيَقْدِرُ إِنَّه كانَ بِعِبادِه خَبِيراً بَصِيراً ‹ 30 ›
ترجمه :
26 - و حق نزديكان را بپرداز و ( همچنين ) مستمند و وامانده در راه را ، و هرگز اسراف و تبذير مكن .
27 - چرا كه تبذيركنندگان برادران شياطينند ، و شيطان كفران ( نعمتهاى ) پروردگارش كرد 28 - و هر گاه از آنها ( يعنى مستمندان ) روى برتابى و انتظار رحمت پروردگارت را داشته