[ سوره الكهف ‹ 18 › : آيات 6 تا 8 ]
فَلَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ عَلى آثارِهِمْ إِنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَدِيثِ أَسَفاً ‹ 6 › إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الأَرْضِ زِينَةً لَها لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ‹ 7 › وَإِنَّا لَجاعِلُونَ ما عَلَيْها صَعِيداً جُرُزاً ‹ 8 ›
ترجمه :
6 - گويى مىخواهى خود را از غم و اندوه بخاطر اعمال آنها هلاك كنى ، اگر آنها به اين گفتار ايمان نياورند .
7 - ما آنچه را روى زمين است زينت آن قرار داديم ، تا آنها را بيازمائيم كدامينشان بهتر عمل مىكنند ؟
8 - ( ولى اين زرق و برقها پايدار نيست ) و ما ( سرانجام ) قشر روى زمين را خاك بى گياهى قرار مىدهيم .
تفسير :
غصه مخور جهان ميدان آزمايش است
از آنجا كه در آيات گذشته سخن از رسالت و رهبرى پيامبر ص بود ، در نخستين آيه مورد بحث به يكى از مهمترين شرائط رهبرى كه همان دلسوزى نسبت به امت است اشاره كرده مىگويد : « گويى تو ميخواهى جان خود را بر باد دهى و خويشتن را از شدت اندوه هلاك كنى كه چرا آنها به اين كتاب آسمانى ايمان نمىآورند » ؟ ( * ( فَلَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ عَلى آثارِهِمْ إِنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَدِيثِ أَسَفاً ) * )