نيز از خداوند بزرگ و بى نهايت بديهى است .
و به تعبير ديگر اين آيه هر گونه كمككار و شبيه را از خداوند نفى مىكند ، چه آن كس كه پائينتر باشد ( همچون فرزند ) و آن كس كه همسان باشد ( همچون شريك ) و آن كس كه برتر باشد ( همچون ولى ) .
مرحوم « طبرسى » در « مجمع البيان » از بعضى از مفسران كه نامشان را صريحا ذكر نكرده چنين نقل مىكند كه اين آيه ناظر به نفى اعتقاد انحرافى سه گروه است : نخست مسيحيان و يهود كه براى خدا فرزند قائل بودند ، و ديگر مشركان عرب كه براى او شريكى مىپنداشتند ، و لذا در مراسم صبح مىگفتند :
لبيك لا شريك لك ، الا شريكا هو لك ! و ديگر ستاره پرستان و مجوس ، چرا كه آنها براى خدا ولى و حامى قائل بودند .
2 - تكبير چيست ؟ -
اينكه قرآن در اينجا به پيامبر به طور مؤكد دستور مىدهد خدا را بزرگ بشمار مسلما مفهومش اعتقاد به بزرگى پروردگار است نه تنها با زبان گفتن « اللَّه اكبر » .
اين نكته نيز شايان توجه است كه معنى اعتقاد به بزرگى خدا اين نيست كه او را در مقايسه با موجودات ديگر برتر و بالاتر بدانيم بلكه چنين مقايسه اى اصلا غلط است ، ما بايد او را برتر از آن بدانيم كه با چيزى قابل مقايسه باشد چنان كه امام صادق ع در گفتار كوتاه و پر معنى خود به ما تعليم فرموده است آنجا كه در حديث مىخوانيم :
كسى نزد آن حضرت گفت : اللَّه اكبر ! امام فرمود : خدا از چه چيز بزرگتر است ؟
عرض كرد : از همه چيز ! امام فرمود : با اين سخن خدا را محدود كردى ( چون او را مقايسه با