تفسير : سرانجام باطل ، نابودى است
در تعقيب آيات گذشته كه بحث از توحيد و شرك ، و سپس وسوسهها و توطئههاى مشركان مىكرد ، در آيات مورد بحث به مساله نماز و توجه به خدا و نيايش مىپردازد ، كه عامل مؤثرى براى مبارزه با شرك است ، و وسيله اى براى طرد هر گونه وسوسه شيطانى از دل و جان آدمى .
آرى نماز است كه انسان را به ياد خدا مىاندازد ، گرد و غبار گناه را از دل و جانش مىشويد و وسوسههاى شيطانى را طرد مىكند .
نخست مىگويد : « نماز را برپا دار ، به هنگام زوال آفتاب ، تا نيمه شب ، و همچنين قرآن فجر ( نماز صبح ) را ، چرا كه اين نماز مورد توجه فرشتگان شب و روز است » ( * ( أَقِمِ الصَّلاةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلى غَسَقِ اللَّيْلِ وَقُرْآنَ الْفَجْرِ إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كانَ مَشْهُوداً ) * ) .
« دلوك شمس » به معنى زوال آفتاب از دائره نصف النهار است كه وقت ظهر مىباشد ، و در اصل از ماده « دلك » به معنى ماليدن گرفته شده ، چرا كه انسان در آن موقع بر اثر شدت تابش آفتاب چشم خود را ميمالد ، و يا از دلك به معنى متمايل شدن است چرا كه خورشيد در اين موقع از دائره نصف النهار به سمت مغرب متمايل مىشود و يا اينكه انسان ، دست خود را در مقابل آفتاب حائل مىكند ، گويى نور آن را از چشم خود كنار مىزند و متمايل ميسازد .
به هر حال در روايتى كه از منابع اهل بيت ع به ما رسيده « دلوك » به همين معنى زوال خورشيد تفسير شده است ، در روايتى از امام صادق ع مىخوانيم كه « عبيد بن زراره » از تفسير همين آيه از امام ، ع سؤال كرد امام فرمود : « خداوند »