پيامبران و رهبران الهى محسوب مىشود .
و اما سومين آيه مورد بحث كه مىگويد « اگر تو تمايل به آنها پيدا كرده بودى ، شديدا مجازات مىشدى » دليل بر همان چيزى است كه در بحثهاى مربوط به عصمت پيامبران آمده است كه معصوم بودن آنها جنبه اضطرارى ندارد ، بلكه توأم با يك نوع خود آگاهى است كه با اختيار و آزادى اراده انجام مىشود ، لذا ارتكاب گناه در چنين حالتى عقلا محال نيست ، بلكه عملا به خاطر آن آگاهى و ايمان خاص ، وجود خارجى هرگز نخواهد يافت و اگر فرضا وجود مىيافت مشمول همان كيفرها و مجازاتهاى الهى بود . ( دقت كنيد ) ( 1 ) .
2 - چرا عذاب مضاعف ؟
روشن است كه هر قدر مقام انسان از نظر علم و آگاهى و معرفت و ايمان بالاتر رود ، اعمال نيك او به همان نسبت عمق و ارزش بيشتر ، و طبعا ثواب فزونترى خواهد داشت ، لذا در بعضى از روايات مىخوانيم ان الثواب على قدر العقل :
« ثواب به نسبت عقل آدمى داده مىشود » ( 2 ) .
كيفرها و مجازاتها نيز به همين نسبت بالا خواهد رفت ، يك انسان بى سواد و ضعيف الايمان اگر گناه كبيره اى مرتكب شود ، چندان غير منتظره نيست و به همين دليل مجازات كمترى دارد ، اما يك فرد با ايمان و عالم پرسابقه هر گاه گناه صغيره اى نيز انجام دهد جاى تعجب خواهد بود ، و چه بسا مجازات او در برابر اين گناه كوچك از مجازات آن عامى بى سواد در برابر آن گناه كبيره شديد و سنگينتر باشد ! .
به همين دليل در قرآن مجيد : در باره همسران پيامبر مىخوانيم : يا نِساءَ النَّبِيِّ مَنْ يَأْتِ مِنْكُنَّ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ يُضاعَفْ لَهَا الْعَذابُ ضِعْفَيْنِ وَكانَ ذلِكَ عَلَى اللَّه يَسِيراً
هامش
( 1 ) شرح بيشتر اين موضوع را در كتاب « رهبران بزرگ » بخوانيد .
( 2 ) اصول كافى جلد اول كتاب العقل و الجهل صفحه 9 حديث 8 .