آنچه ما بر تو وحى فرستادهايم بفريبند ، تا غير آن را به ما نسبت دهى ، آن گاه ترا به عنوان دوست خود بپذيرند « ( * ( وَإِنْ كادُوا لَيَفْتِنُونَكَ عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنا غَيْرَه وَإِذاً لَاتَّخَذُوكَ خَلِيلًا ) * ) .
« و اگر ما قلب ترا بر حق و حقيقت ، تثبيت نكرده بوديم ( و در پرتو نور عصمت ثابت قدم نشده بودى ) نزديك بود كمى به آنها اعتماد كنى و تمايل نمايى » ( * ( وَلَوْ لا أَنْ ثَبَّتْناكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئاً قَلِيلًا ) * ) .
« و اگر چنين مىكردى ما دو برابر مجازات مشركان در حيات دنيا ، و دو چندان بعد از مرگ به تو مىچشانيديم ، سپس در برابر ما يار و ياورى نمىيافتى » ( * ( إِذاً لأَذَقْناكَ ضِعْفَ الْحَياةِ وَضِعْفَ الْمَماتِ ثُمَّ لا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنا نَصِيراً ) * ) .
نكتهها :
1 - آيا پيامبر روى خوش به مشركان نشان داد ؟
گر چه بهانه جويان خواستهاند ، آيات فوق را دستاويزى براى نفى معصوم بودن پيامبران بگيرند ، و بگويند طبق آيات فوق و شان نزولهايى كه در رابطه با آن ديده مىشود ، پيامبر ص در برابر وسوسههاى بت پرستان از خود انعطاف نشان داد ، و بلا فاصله از سوى خداوند مورد مؤاخذه قرار گرفت .
ولى خود آيات فوق آن قدر گويا است كه ما را از اقامه شواهد ديگر بر بطلان اين طرز تفكر بى نياز مىسازد ، زيرا دومين آيه مورد بحث با صراحت مىگويد « اگر ما تو را ثابت قدم نگاه نداشته بوديم ، نزديك بود به آنها تمايل پيدا كنى » كه مفهومش اين است تثبيت الهى كه ما از آن تعبير به « مقام عصمت » مىكنيم ،