ذكر شده است نه « سراء » ( خوشى و مسرت ) اشاره به اينكه هر گونه خوبى به انسان برسد از ناحيه خدا و رحمت بى پايان او است در حالى كه بديها اگر به عنوان درس عبرت نباشد از اثرات اعمال خود انسان مىباشد .
3 - در آغاز دومين آيه مورد بحث ضميرها به صورت مخاطب ذكر شده ، اما در اثناء آيه به صورت غائب در مىآيد ، و مسلما اين نكته اى دارد .
بعضى از مفسران گفتهاند كه اين تغيير لحن آيه به خاطر آن است كه وضع حال مشركان را به هنگامى كه گرفتار طوفان و بلا مىشوند به عنوان درس عبرتى براى ديگران بيان كنند به همين دليل آنها را غائب فرض كرده و بقيه را در حضور .
بعضى ديگر گفتهاند نكته اش بى اعتنايى و تحقير آنها است گويى نخست آنها را خداوند به حضور مىپذيرد و مخاطب مىسازد ، سپس آنها را از خود دور كرده و رها مىنمايد .
اين احتمال نيز وجود دارد كه آيه به صورت يك ترسيم طبيعى از چگونگى وضع مردم باشد ، تا آن زمان كه در كشتى نشستهاند و از ساحل دور نشدهاند در ميان جمعند ، و بنا بر اين مىتوانند مخاطب باشند ، اما هنگامى كه كشتى آنها را از ساحل دور مىكند و از چشمها تدريجا پنهان مىشوند به صورت گروه غائبى در شمار مىآيند و اين يك ترسيم زنده از دو حالت مختلف آنها است .
4 - جمله « * ( أُحِيطَ بِهِمْ ) * » به معنى اين است كه آنها از هر سو در احاطه امواج بلا قرار گرفتهاند ولى در اينجا كنايه از هلاكت و نابودى است ، كه لازمه آن مىباشد .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 261
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٦١