« ( * ( فَنُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ) * ) .
در اينجا به چند نكته بايد توجه كرد :
1 - آنچه در آيات فوق خوانديم مخصوص به بت پرستان نيست ، بلكه يك اصل كلى در باره همه افراد آلوده و دنياپرست و كم ظرفيت و فراموشكار است ، به هنگامى كه امواج بلاها آنها را احاطه مىكند و دستشان از همه جا كوتاه ، و كارد به استخوانشان مىرسد ، و يار و ياورى براى خود نمىبينند ، دست به درگاه خدا بر مىدارند و هزار گونه عهد و پيمان با او مىبندند و نذر و نياز مىكند كه اگر از اين بلاها رهايى يابيم چنين و چنان مىكنيم .
اما اين بيدارى و آگاهى كه انعكاسى است از روح توحيد فطرى براى اين گونه اشخاص چندان به طول نمىانجامد ، همين كه طوفان بلا فرو نشست و مشكل حل شد پردههاى غفلت بر قلب آنها فرو مىافتد پردههاى سنگينى كه جز طوفان بلا نمىتوانست آن را جابجا كند .
با اينكه اين بيدارى موقتى ، اثر تربيتى در افراد فوق العاده آلوده ندارد حجت را بر آنها تمام مىكند ، و دليلى خواهد بود بر محكوميتشان .
ولى افرادى كه آلودگى مختصرى دارند در اين گونه حوادث معمولا بيدار مىشوند و مسير خود را اصلاح مىكنند ، اما بندگان خدا حسابشان روشن است ، در آرامش همان قدر به خدا توجه دارند كه به هنگام سختى زيرا مىدانند هر خير و بركتى كه ظاهرا از عوامل طبيعى به آنها مىرسد آن هم در واقع از ناحيه خدا است .
و به هر حال اين يادآورى و تذكر در آيات فراوانى از قرآن مجيد آمده است .
2 - در آيات فوق نقطه مقابل « ضراء » ( ناراحتى و زيان ) « رحمت »