« اما ناگهان طوفان شديد و كوبنده اى مىوزد ، و امواج از هر سو به طرف آنها هجوم مىآورد ، آن چنان كه مرگ را با چشم خود مىبينند و دست از زندگانى مىشويند » ( * ( جاءَتْها رِيحٌ عاصِفٌ وَجاءَهُمُ الْمَوْجُ مِنْ كُلِّ مَكانٍ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ أُحِيطَ بِهِمْ ) * ) .
درست در چنين موقعى به ياد خدا مىافتند « و او را از روى اخلاص مىخوانند و آئين خود را براى او از هر گونه شرك و بت پرستى خالص مىكنند » ! ( * ( دَعَوُا اللَّه مُخْلِصِينَ لَه الدِّينَ ) * ) .
در اين هنگام دست به دعا بر مىدارند و مىگويند : « خداوندا ! اگر ما را از اين مهلكه رهايى بخشى سپاسگزار تو خواهيم بود » نه ستم مىكنيم و نه به غير تو روى مىآوريم ( * ( لَئِنْ أَنْجَيْتَنا مِنْ هذِه لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ ) * ) .
« اما هنگامى كه خدا آنها را رهايى مىبخشد و به ساحل نجات مىرسند شروع به ظلم و ستم در زمين مىكنند » ( * ( فَلَمَّا أَنْجاهُمْ إِذا هُمْ يَبْغُونَ فِي الأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ ) * ) .
ولى « اى مردم بدانيد هر گونه ظلم و ستمى مرتكب شويد و هر انحرافى از حق پيدا كنيد زيانش متوجه خود شما است » ( * ( يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّما بَغْيُكُمْ عَلى أَنْفُسِكُمْ ) * ) .
آخرين كارى كه مىتوانيد انجام دهيد اين است كه « چند روزى از متاع زندگى دنيا بهره مند شويد » ( * ( مَتاعَ الْحَياةِ الدُّنْيا ) * ) ( 1 ) .
« سپس بازگشت شما به سوى ما است » ( * ( ثُمَّ إِلَيْنا مَرْجِعُكُمْ ) * ) .
« آن گاه ما شما را از آنچه انجام مىداديد آگاه خواهيم ساخت
هامش
( 1 ) - كلمه « متاع » منصوب به فعل مقدرى است ، و در اصل تتمتعون متاع الحياة الدنيا بوده است .