وسائل براى بيدارى و آگاهى آنها متوسل مىشود ، اين آيه و آيات فراوانى كه بعد از آن مىآيد در تعقيب همين موضوع است .
در اين آيه به روح لجاجت و بىاعتنايى و تكبر مشركان در برابر حق و نشانههاى خدا اشاره كرده ، مىگويد : « آنها چنان لجوج و بى اعتنا هستند كه هر نشانه اى از نشانههاى پروردگار را مىبينند ، فورا از آن روى برمىگردانند » . ( * ( وَما تَأْتِيهِمْ مِنْ آيَةٍ مِنْ آياتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كانُوا عَنْها مُعْرِضِينَ ) * ) ( 1 ) يعنى ابتدايىترين شرط هدايت و راهيابى كه تحقيق و جستجوگرى است در آنها وجود ندارد ، نه تنها شور و عشق يافتن حق در وجود آنان نيست كه همانند تشنگانى كه به دنبال آب مىدوند در جستجوى حق باشند ، بلكه اگر چشمه آبى زلال بر در خانه آنها بجوشد صورت از آن برگردانده و اصلا به آن نگاه نمىكنند ، حتى اگر اين آيات از طرف پروردگار آنها باشد ( ربهم ) و به منظور تربيت و و تكامل خود آنها نازل گردد ! اين روحيه منحصر به دوران جاهليت و مشركان عرب نبوده ، الان هم بسيارى را مىبينيم كه در يك عمر شصتساله حتى ، زحمت يك ساعت تحقيق و جستجو در باره خدا و مذهب به خود نمىدهند ، سهل است اگر كتاب و نوشته اى در اين زمينه به دست آنها بيفتد به آن نگاه نمىكنند ، و اگر كسى با آنها در اين باره سخن گويد ، گوش فرا نمىدهند ، اينها جاهلان لجوج و بىخبرى هستند كه ممكن است گاهى در كسوت دانشمند ظاهر شوند ! سپس به نتيجه اين عمل آنها اشاره كرده و ، مىگويد : « نتيجه اين شد كه آنها حق را به هنگامى كه به سراغشان آمد تكذيب كردند » در حالى كه اگر در آيات و نشانههاى پروردگار دقت مىنمودند ، حق را به خوبى مىديدند و مىشناختند
هامش
( 1 ) بايد توجه داشت كه « آيه » نكره است و در سياق نفى آمده بنا بر اين عموميت دارد يعنى آنها در برابر هيچ آيه و نشانه اى تمكين نمىكنند و حاضر به مطالعه اى نيستند .