[ سوره آلعمران ‹ 3 › : آيات 133 تا 136 ]
وَ سارِعُوا إِلى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَالأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ ‹ 133 › الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ وَالْكاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّه يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ ‹ 134 › وَالَّذِينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّه فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَمَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّه وَلَمْ يُصِرُّوا عَلى ما فَعَلُوا وَهُمْ يَعْلَمُونَ ‹ 135 › أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَجَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَنِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ ‹ 136 ›
ترجمه :
133 - و بر يكديگر سبقت بجوئيد براى رسيدن به آمرزش پروردگار خود و بهشتى كه وسعت آن آسمانها و زمين است و براى پرهيزگاران آماده شده است .
134 - همانها كه در وسعت و پريشانى انفاق مىكنند ، و خشم خود را فرو مىبرند و از خطاى مردم مىگذرند ، و خدا نيكوكاران را دوست دارد .
135 - و آنها كه هنگامى كه مرتكب عمل زشتى شوند يا به خود ستم كنند به ياد خدا مىافتند و براى گناهان خود طلب آمرزش مىكنند - و كيست جز خدا كه گناهان را ببخشد - و اصرار بر گناه نمىكنند با اينكه ميدانند .
136 - آنها پاداششان آمرزش پروردگار ، و بهشتهايى است كه از زير ( درختان ) آنها نهرها جارى است ، جاودانه در آن مىمانند و اين چه پاداش نيكى است براى آنها كه اهل عمل هستند .