بنا بر اين اگر آيات نه گانه فوق رابطه خاصى با آيات قبل و بعد ندارد به همين دليل است .
تحريم رباخوارى در چند مرحله
مىدانيم روش قرآن در مبارزه با انحرافات ريشه دار اجتماعى اين است كه تدريجا زمينه سازى مىكند ، و افكار عموم را تدريجا به مفاسد آنها آشنا مىسازد ، و آن گاه كه آمادگى براى پذيرفتن تحريم نهايى حاصل شد قانون را به صورت صريح اعلام مىكند ( مخصوصا در مواردى كه آلودگى به گناه زياد و وسيع باشد ) .
و نيز مىدانيم : عرب ، در زمان جاهليت آلودگى شديدى به ربا خوارى داشت و مخصوصا محيط مكه محيط رباخواران بود ، و سرچشمه بسيارى از بدبختيهاى اجتماعى آنها نيز همين كار زشت و ظالمانه بود ، به همين دليل قرآن براى ريشه كن ساختن رباخوارى حكم تحريم را در چهار مرحله بيان كرده است :
1 - در آيه 39 سوره روم نخست در باره « ربا » به يك پند اخلاقى قناعت شده آنجا كه مىفرمايد : وَما آتَيْتُمْ مِنْ رِباً لِيَرْبُوَا فِي أَمْوالِ النَّاسِ فَلا يَرْبُوا عِنْدَ اللَّه وَما آتَيْتُمْ مِنْ زَكاةٍ تُرِيدُونَ وَجْه اللَّه فَأُولئِكَ هُمُ الْمُضْعِفُونَ و به اين طريق اعلام مىكند كه تنها از ديدگاه افراد كوته بين است كه ثروت رباخواران از راه سود گرفتن افزايش مىيابد ، اما در پيشگاه خدا چيزى بر آنها افزوده نمىشود بلكه زكات و انفاق در راه خدا است كه ثروتها را افزايش مىدهد .
2 - در سوره نساء آيه 161 ضمن انتقاد از عادات و رسوم غلط يهود به عادت زشت رباخوارى آنها اشاره كرده و مىفرمايد : وَأَخْذِهِمُ الرِّبَوا وَقَدْ نُهُوا عَنْه :
« يكى ديگر از عادات بد آنها اين بود كه ربا مىخوردند با اينكه از آن نهى شده بودند » .