ارث بعد از وصيت و دين است :
* ( مِنْ بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُوصِي بِها أَوْ دَيْنٍ ) * :
سپس قرآن مىگويد : وارثان هنگامى مىتوانند مال را در ميان خود تقسيم كنند كه شخص ميت وصيتى نكرده باشد ، و يا بدهى بر عهده او نباشد ، بنا بر اين اگر وصيتى كرده يا ديونى دارد بايد نخست به آنها عمل كرد ( البته همانطور كه در باب وصيت گفته شده انسان فقط مىتواند در باره يك سوم از مال خود وصيت كند و اگر بيش از آن وصيت كند صحيح نيست مگر اينكه ورثه اجازه دهند ) .
* ( آباؤُكُمْ وَأَبْناؤُكُمْ لا تَدْرُونَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ لَكُمْ نَفْعاً ) * :
در اين جمله مىفرمايد « شما نمىدانيد پدران و فرزندانتان كداميك بيشتر به نفع شما هستند » يعنى قانون ارث بر اساس مصالح واقعى بشر استوار شده ، و تشخيص اين مصالح به دست خداست ، زيرا انسان آنچه را مربوط به خير و صلاح اوست در همه جا نمىتواند تشخيص دهد ، ممكن است بعضى گمان كنند پدران و مادران بيشتر به نيازمندىهاى او پاسخ مىگويند ، و بنا بر اين بايد در ارث بر فرزندان مقدم باشند ، و ممكن است جمعى عكس اين را فكر كنند و اگر قانون ارث بدست مردم مىبود هزار گونه هرج و مرج و نزاع و اختلاف در آن واقع ميشد ، اما خدا كه حقايق امور را آن چنان كه هست مىداند قانون ارث را بر نظام ثابتى كه خير بشر در آن است قرار داده .
* ( فَرِيضَةً مِنَ اللَّه إِنَّ اللَّه كانَ عَلِيماً حَكِيماً ) * :
« اين قانونى است كه از طرف خدا فرض و واجب شده و او دانا و حكيم است » اين جمله براى تاكيد مطالب گذشته است ، تا جاى هيچ گونه چانه زدن براى مردم در باره قوانين مربوط به سهام ارث باقى نماند .