زيادتر است ، كه بايد از طرف حكومت اسلامى و فرد فرد مسلمانان ، تحت حمايت قرار گيرند . در آيه فوق سه دستور مهم در باره اموال يتيمان داده شده است .
1 - * ( وَآتُوا الْيَتامى أَمْوالَهُمْ ) * - در اين جمله دستور ميدهد كه : « اموال يتيمان را به هنگامى كه رشد پيدا كنند به آنها بدهيد » يعنى تصرف شما در اين اموال تنها به عنوان امين و ناظر و وكيل است نه به عنوان يك مالك .
2 - * ( وَلا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِيثَ بِالطَّيِّبِ ) * : « و هيچگاه اموال پاكيزه آنها را با اموال ناپاك و پست خود تبديل نكنيد » اين دستور در حقيقت براى جلوگيرى از حيف و ميلهايى است ، كه گاهى سرپرستهاى يتيمان به بهانه اينكه تبديل كردن مال به نفع يتيم است يا تفاوتى با هم ندارد ، و يا اگر بماند ضايع مىشود ، اموال خوب و زبده يتيمان را برميداشتند و اموال بد و نامرغوب خود را بجاى آن ميگذاشتند .
3 - * ( وَلا تَأْكُلُوا أَمْوالَهُمْ إِلى أَمْوالِكُمْ ) * - « و اموال آنها را با اموال خود نخوريد » يعنى اموال يتيمان را با اموال خود مخلوط نكنيد بطورى كه نتيجه اش تملك همه باشد ، و يا اينكه اموال بد خود را با اموال خوب آنها مخلوط نسازيد كه نتيجه اش پايمال شدن حق يتيمان باشد ( الى در جمله بالا در حقيقت به معنى مع است ) .
[ « حوب » چيست ؟ ( حوبا كبيرا ) ]
* ( إِنَّه كانَ حُوباً كَبِيراً ) * در پايان آيه ، براى تاكيد و اثبات اهميت موضوع ميفرمايد : اين گونه تعدى و تجاوز به اموال يتيمان گناه بزرگى است . راغب در كتاب مفردات ميگويد :
« الحوبة » در اصل به معنى احتياج و نيازى است كه انسان را به گناه ميكشاند ، و از آنجا كه تجاوزهاى سرپرستان به اموال يتيمان ، غالبا بر اثر نياز و يا به بهانه احتياج صورت ميگيرد در آيه فوق به جاى كلمه « اثم » ( گناه ) كلمه « حوب » به كار رفته است ، تا اشاره به اين حقيقت بوده باشد .
بررسى آيات مختلف قرآن نشان ميدهد كه اسلام اهميت فوق العاده اى براى