صبحگاهان او را تسبيحگوى « ( * ( وَاذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيراً وَسَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَالإِبْكارِ ) * ) .
از اين جمله استفاده مىشود در حالى كه زبان او به طور موقت ، براى سخن گفتن با مردم از كار افتاده بود ، قادر بر تسبيح و ذكر خدا بود ، تا هم وظيفه شكرگزارى را نسبت به اين موهبت عظيم كه خدا به او عنايت كرده بود انجام دهد و هم نشانه روشنى از خداوند بزرگ بر گشودن موضوعات بسته باشد ، يا به تعبير ديگر بريدن از مردم و پيوستن به حق در اين سه روز ، او را به خدا نزديكتر كند و آيت و نشانه روشنى از قدرت خدا باشد .
« رمز » در اصل اشاره كردن با لبها را گويند ، به صداى آهسته نيز « رمز » گفته مىشود ، اين واژه در گفتگوهاى معمولى ، معنى وسيعترى پيدا كرده و به هر سخن و اشاره و نشانه اى كه مطلبى را مخفيانه يا به طور غير صريح برساند ، رمز مىگويند .
به هر حال خداوند در خواست زكريا را پذيرفت و سه شبانه روز زبان او بدون هيچ عامل طبيعى از سخن گفتن با مردم باز ماند در حالى كه به ذكر خدا مترنم بود ، اين وضع عجيب ، نشانه اى از قدرت پروردگار بر همه چيز بود ، خدايى كه مىتواند زبان بسته را به هنگام ذكرش بگشايد ، قادر است از رحم عقيم و بسته ، فرزندى با ايمان كه مظهر ياد پروردگار باشد به وجود آورد ، و از اينجا رابطه اين نشانه با آنچه زكريا مىخواست ، روشن مىشود .
بعضى از مفسران گفتهاند : احتمال دارد كه اين خوددارى از سخن گفتن با مردم جنبه اختيارى داشته ، و زكريا به فرمان خدا مامور بوده كه در اين سه روز ، زبان جز به ثناى الهى نگشايد و به اصطلاح مامور به روزه سكوت بود كه در بعضى از امم پيشين وجود داشته است .
فخر رازى اين قول را از ابو مسلم نقل مىكند ، و آن را تفسير زيبا و معقولى مىشمرد ( 1 ) ولى روشن است كه اين تفسير با محتواى آيه سازگار نيست زيرا زكريا
هامش
( 1 ) تفسير كبير ، جلد 8 صفحه 41 .