درخواست آيه و نشانه اى براى بشارت الهى كرد ، و سكوت اختيارى هيچگونه دليلى بر اين معنى نمىتواند باشد .
واژه « عشى » معمولا به ساعات آخر روز گفته مىشود همانگونه كه « ابكار » به ساعات آغاز روز مىگويند ، بعضى معتقدند كه از ابتداى ظهر تا غروب آفتاب « عشى » نام دارد ، و از ابتداى طلوع صبح تا هنگام ظهر ، ابكار است ( 1 ) .
ولى راغب اصفهانى در كتاب مفردات مىگويد : « عشى » از هنگام ظهر است تا صبح فردا ، و ابكار از طلوع صبح است تا ظهر بنا بر اين عشى و ابكار ، مجموع شبانه روز را شامل مىشود ، ولى همانطور كه گفتيم اين دو واژه معمولا در دو معنى اول به كار مىرود .
نكته :
در اينجا سؤالى پيش مىآيد كه آيا بسته شدن زبان پيامبر ، با مقام نبوت و وظيفه تبليغى او سازگار است ؟
پاسخ اين سؤال چندان مشكل نيست زيرا اين موضوع ، در صورتى با وظيفه نبوت سازگار نمىباشد كه طولانى باشد اما براى يك مدت كوتاه ، مدتى كه پيامبر مىتواند در آن مدت از قوم و جمعيت خود غايب گردد و به عبادت خدا بپردازد مانعى نخواهد داشت . به علاوه در همين مدت او مىتوانست با ايماء و اشاره مطالب لازم را به اطلاع آنها برساند و يا با تلاوت آيات پروردگار كه ذكر خدا محسوب مىشد حقايق را به آنها تفهيم كند و اتفاقا همين كار را كرد و با اشاره ، مردم را به ذكر خداوند هدايت نمود !
هامش
( 1 ) المصحف المفسر ، نوشته فريد وجدى ( ذيل آيه مورد بحث ) .