اعلام خطر مىكنم .
حضور اعمال و تجسم آن در قيامت
قرآن مجيد در آيه مورد بحث و آيات زياد ديگرى از اين حقيقت پرده بر مىدارد كه در قيامت اعمال نيك و بد انسان ، هر كدام در شكلى تجسم يافته و در عرصه محشر حاضر مىشود .
واژه « تجد » از ماده « و جدان » ( يافتن ) ضد فقدان و نابودى است و كلمه « خير » و « سوء » كه به صورت نكره آمده در اينجا مفيد عموم است ، يعنى هر انسانى در آن روز تمام اعمال خوب و بد خود را - هر چند كم باشد - در نزد خود مىيابد .
گرچه جمعى از مفسرين اصرار دارند اين آيه ، و آيات مانند آن را توجيه كنند و بگويند منظور از حاضر شدن اعمال ، حضور پاداش و كيفر آنها است و يا اينكه منظور حضور نامه عمل است كه تمام اعمال آدمى از نيك و بد در آن ثبت شده است .
ولى پيدا است كه اين توجيهات ، با ظاهر آيه سازگار نيست ، زيرا اين آيه به روشنى مىگويد كه انسان در روز رستاخيز ، « خود عمل » را مىيابد ، و در ذيل آيه مىخوانيم گناهكار آرزو دارد كه بين او و عمل زشتى كه انجام داده جدايى بيفتد ، و در اينجا نيز خود عمل ، مورد بحث آيه است نه نامه عمل و نه كيفر و پاداش آنها .
گواه ديگر اينكه در آيه مورد بحث مىخوانيم : گناهكار دوست مىدارد ميان او و عملش فاصله زيادى بيفتد و هرگز آرزوى از بين رفتن عمل خود را نمىكند . اين نشان مىدهد كه نابودى اعمال امكانپذير نيست و به همين دليل تمناى آن را نمىنمايد .
آيات فراوان ديگرى نيز اين مطلب را تاييد مىكند مانند آيه 49 سوره كهف « وَوَجَدُوا ما عَمِلُوا حاضِراً وَلا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَداً » ( گنهكاران در روز رستاخيز ، تمام اعمال گذشته خود را در برابر خود حاضر مىبينند و خداوند به هيچ كس ، ستم