مىكنند و نوشتهها و اعمال آنها گواه بر نژاد پرستى شديد آنها است ) .
آنها معتقد بودند ارتباط ويژه اى با پروردگار دارند تا آنجا كه خود را فرزندان خدا مىناميدند و مىگفتند : نَحْنُ أَبْناءُ اللَّه وَأَحِبَّاؤُه : « ما فرزندان خدا و دوستان خاص او هستيم » ( 1 ) و به همين دليل براى خود مصونيتى در مقابل مجازات الهى قايل بودند ، لذا قرآن در اين آيه مىگويد اين اعمال و رفتار به خاطر آن است كه گفتند : « جز چند روزى آتش دوزخ به ما نمىرسد » و اگر مجازاتى داشته باشيم بسيار محدود است ( * ( ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَيَّاماً مَعْدُوداتٍ ) * ) .
« معدود » يعنى قابل شمارش ، و معمولا به اشياء كم گفته مىشود ، زيرا اشياء زياد قابل شمارش نيستند يا شمارش آنها مشكل است .
منظور از « * ( أَيَّاماً مَعْدُوداتٍ ) * » يا همان چهل روزى است كه آنها در غياب موسى ع گوساله پرستى كردند و اين گناه عظيمى بود كه حتى خودشان نمىتوانستند آن را انكار كنند .
و يا منظور روزهاى معدودى از عمرشان بود كه به گناهان فوق العاده صريح دست زده بودند تا آنجا كه خودشان هم قادر به انكار ، يا توجيه و پرده پوشى بر آن نبودند .
سپس مىافزايد : آنها اين امتيازات دروغين را به خدا نسبت مىدادند « و اين افترا و دروغى را كه به خدا بسته بودند آنها را در دينشان مغرور ساخته بود » ( * ( وَغَرَّهُمْ فِي دِينِهِمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ ) * ) .
قرآن مجيد در سومين و آخرين آيه مورد بحث ، خط بطلان بر تمام اين ادعاهاى واهى و خيالات باطل مىكشد و مىگويد : « پس چگونه خواهد بود
هامش
( 1 ) سوره مائده ، آيه 18 .