است .
به يقين خداوند چنين بندگانى را تنها نخواهد گذاشت هر چند عدد آنها كم و عدد دشمن زياد باشد ، لذا در آيه بعد مىفرمايد : « آنها به فرمان خدا سپاه دشمن را شكست دادند و به هزيمت واداشتند » ( * ( فَهَزَمُوهُمْ بِإِذْنِ اللَّه ) * ) .
« و داوود ( جوان كم سن و سال و نيرومند شجاعى كه در لشكر طالوت بود ) جالوت را كشت » ( * ( وَقَتَلَ داوُدُ جالُوتَ ) * ) .
در اينجا چگونگى كشته شدن آن پادشاه ستمگر به دست داوود جوان و تازه كار در جنگ ، تشريح نشده ولى همانگونه كه در شرح داستان آمد با فلاخنى كه در دست داشت ، يكى دو سنگ آن چنان ماهرانه پرتاب كرد كه درست بر پيشانى و سر جالوت كوبيده شد و در آن فرو نشست و فريادى كشيد و فرو افتاد ، و ترس و وحشت تمام سپاه او را فرا گرفت و به سرعت فرار كردند گويا خداوند مىخواست قدرت خويش را در اينجا نشان دهد كه چگونه پادشاهى با آن عظمت و لشكرى انبوه به وسيله نوجوان تازه به ميدان آمده اى آن هم با يك سلاح ظاهرا بى ارزش ، از پاى در مىآيد .
سپس مىافزايد : « خداوند حكومت و دانش را به او بخشيد و از آنچه مىخواست به او تعليم داد » ( * ( وَآتاه اللَّه الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَه مِمَّا يَشاءُ ) * ) .
ضمير در اين دو جمله به داوود بر مىگردد كه در واقع فاتح اين جنگ بود .
گر چه در اين آيه تصريح نشده كه اين داوود همان داوود ، پيامبر بزرگ بنى اسرائيل ، پدر سليمان است ، ولى جمله * ( آتاه اللَّه الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَه مِمَّا يَشاءُ ) * ، نشان مىدهد كه او به مقام نبوت رسيد زيرا اين گونه تعبيرات معمولا در باره انبياى الهى است به خصوص كه شبيه اين تعبير در آيه 20 سوره ( ص ) در باره داوود آمده است ، وَشَدَدْنا مُلْكَه وَآتَيْناه الْحِكْمَةَ : « پايه حكومت او را محكم ساختيم و
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 246
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٤٦