[ سوره البقرة ‹ 2 › : آيه 124 ]
وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّه بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ‹ 124 ›
ترجمه :
124 - ( به خاطر بياوريد ) هنگامى كه خداوند ابراهيم را با وسائل گوناگونى آزمود ، و او به خوبى از عهده آزمايش بر آمد ، خداوند به او فرمود : من تو را امام و رهبر مردم قرار دادم ، ابراهيم عرض كرد : از دودمان من ( نيز امامانى قرار بده ) خداوند فرمود : پيمان من به ستمكاران نمىرسد ( و تنها آن دسته از فرزندان تو كه پاك و معصوم باشند شايسته اين مقامند ) .
تفسير : « امامت » اوج افتخار ابراهيم ( ع )
از اين آيات به بعد سخن از ابراهيم پيامبر بزرگ خدا و قهرمان توحيد و بناى خانه كعبه و اهميت اين كانون بزرگ توحيد و عبادت است كه ضمن هيجده آيه اين مسائل را بر شمرده است .
هدف از اين آيات در واقع سه چيز است :
نخست اينكه مقدمه اى باشد براى مساله تغيير قبله كه بعدا مطرح مىشود تا مسلمانان بدانند اين كعبه از يادگارهاى ابراهيم پيامبر بتشكن است و اگر امروز مشركان و بت پرستان آن را تبديل به بتخانه كردهاند اين يك آلودگى سطحى است و چيزى از ارزش و مقام كعبه نمىكاهد .
ديگر اينكه يهود و نصارى ادعا مىكردند ما وارثان ابراهيم و آئين او هستيم و اين آيات ( در ارتباط با آيات فراوانى كه در باره يهود گذشت ) مشخص مىسازد كه آنها تا چه حد از آئين ابراهيم بيگانهاند .
سوم اينكه مشركان عرب نيز پيوند ناگسستنى ميان خود و ابراهيم قائل