برابر بخشيدن هر موهبتى تكليف و تعهدى بر دوش انسان مىگذارد در آيه بعد به آنها هشدار مىدهد و مىگويد : « از آن روز بترسيد كه هيچكس به جاى ديگرى جزا نمىبيند » ( * ( وَاتَّقُوا يَوْماً لا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً ) * ) .
« و چيزى به عنوان غرامت و يا فديه كه بلاگردان آنها باشد پذيرفته نمىشود » ( * ( وَلا يُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ ) * ) .
« و هيچ شفاعتى ( جز به اذن پروردگار ) او را سود ندهد » ( * ( وَلا تَنْفَعُها شَفاعَةٌ ) * ) .
و اگر فكر مىكنيد كسى در آنجا - جز خدا - مىتواند انسان را كمك كند اشتباه است چرا كه « هيچكس در آنجا يارى نمىشود » ( * ( وَلا هُمْ يُنْصَرُونَ ) * ) .
بنا بر اين تمام راههاى نجات كه در اين دنيا به آن متوسل مىشويد همه بسته است ، تنها و تنها يك راه باز است ، و آن راه ايمان و عمل صالح ، و در برابر گناهان توبه كردن و اصلاح خويش نمودن است .
از آنجا كه در آيه 47 و 48 همين سوره عين همين مسائل مطرح شده ( با تغيير مختصرى در تعبير ) و ما در آنجا مشروحا بحث كردهايم به آنچه در بالا آمد قناعت مىكنيم .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 434
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٣٤