تسنن مىگويند ) .
2 - « امامت » به معنى رياست در امور دين و دنيا ( آن چنان كه بعضى ديگر از آنها تفسير كردهاند ) .
3 - امامت عبارت است از تحقق بخشيدن برنامههاى دينى اعم از حكومت به معنى وسيع كلمه ، و اجراى حدود و احكام خدا و اجراى عدالت اجتماعى و همچنين تربيت و پرورش نفوس در « ظاهر » و « باطن » و اين مقام از مقام رسالت و نبوت بالاتر است ، زيرا « نبوت » و « رسالت » تنها اخبار از سوى خدا و ابلاغ فرمان او و بشارت و انذار است اما در مورد « امامت » همه اينها وجود دارد به اضافه « اجراى احكام » و « تربيت نفوس از نظر ظاهر و باطن » ( البته روشن است كه بسيارى از پيامبران داراى مقام امامت نيز بودهاند ) .
در حقيقت مقام امامت ، مقام تحقق بخشيدن به اهداف مذهب و هدايت به معنى « ايصال به مطلوب » است ، نه فقط « ارائه طريق » .
علاوه بر اين « هدايت تكوينى » را نيز شامل مىشود يعنى تاثير باطنى و نفوذ روحانى امام و تابش شعاع وجودش در قلب انسانهاى آماده و هدايت معنوى آنها ( دقت كنيد ) .
امام از اين نظر درست به خورشيد مىماند كه با اشعه زندگى بخش خود گياهان را پرورش مىدهد ، و به موجودات زنده جان و حيات مىبخشد نقش امام در حيات معنوى نيز همين نقش است .
در قرآن مجيد مىخوانيم « هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَمَلائِكَتُه لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَكانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً » « خدا و فرشتگان او بر شما رحمت و درود مىفرستند تا شما را از تاريكيها به نور رهنمون گردند و او نسبت به مؤمنان مهربان است » ( احزاب - 43 ) .
از اين آيه به خوبى استفاده مىشود كه رحمتهاى خاص خداوند و امدادهاى
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 438
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٣٨