[ سوره البقرة ‹ 2 › : آيه 60 ]
وَ إِذِ اسْتَسْقى مُوسى لِقَوْمِه فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصاكَ الْحَجَرَ فَانْفَجَرَتْ مِنْه اثْنَتا عَشْرَةَ عَيْناً قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُناسٍ مَشْرَبَهُمْ كُلُوا وَاشْرَبُوا مِنْ رِزْقِ اللَّه وَلا تَعْثَوْا فِي الأَرْضِ مُفْسِدِينَ ‹ 60 ›
ترجمه :
60 - و ( بخاطر بياور ) زمانى را كه موسى براى قوم خويش طلب آب كرد به او دستور داديم عصاى خود را بر سنگ مخصوص بزن ، ناگاه دوازده چشمه آب از آن جوشيد ، بطورى كه هر يك ( از طوائف دوازده گانه بنى اسرائيل ) چشمه مخصوص خود را مىشناخت ( و گفتيم ) از روزيهاى الهى بخوريد و بياشاميد و در زمين فساد نكنيد و فساد را گسترش ندهيد .
تفسير : جوشيدن چشمه آب در بيابان
باز در اين آيه خداوند به يكى ديگر از نعمتهاى مهمى كه به بنى اسرائيل ارزانى داشت اشاره كرده مىگويد : « به خاطر بياوريد هنگامى » كه موسى ( در آن بيابان خشك و سوزان كه بنى اسرائيل از جهت آب سخت در مضيقه قرار داشتند ) از خداوند خود براى قومش تقاضاى آب كرد « ( * ( وَإِذِ اسْتَسْقى مُوسى لِقَوْمِه ) * ) .
و خدا اين تقاضا را قبول فرمود ، چنان كه قرآن مىگويد : « ما به او دستور داديم كه عصاى خود را بر آن سنگ مخصوص بزن » ( * ( فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصاكَ الْحَجَرَ ) * ) .
« ناگهان آب از آن جوشيدن گرفت و دوازده چشمه آب ( درست به تعداد