1 - در تفسير « برهان » از امام كاظم ع از على ع نقل شده كه مىفرمايد :
از پيامبر ص شنيدم » شفاعتى لاهل الكبائر من امتى . . . » : « شفاعت من براى مرتكبين گناهان كبيره است » راوى حديث كه ابن ابى عمير است مىگويد :
از امام كاظم ع پرسيدم چگونه براى مرتكبان گناهان كبيره شفاعت ممكن است در حالى كه خداوند مىفرمايد : « وَلا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى » مسلم است كسى كه مرتكب كبائر شود مورد ارتضاء و خشنودى خدا نيست .
امام ع در پاسخ فرمود : « هر فرد با ايمانى كه مرتكب گناهى مىشود طبعا پشيمان خواهد شد و پيامبر ص فرموده پشيمانى از گناه توبه است . . . و كسى كه پشيمان نگردد مؤمن واقعى نيست ، و شفاعت براى او نخواهد بود و عمل او « ظلم » است ، و خداوند مىفرمايد ظالمان دوست و شفاعت كننده اى ندارند » ( 1 ) .
مضمون صدر حديث اين است كه شفاعت شامل مرتكبان كبائر مىشود .
ولى ذيل حديث روشن مىكند كه شرط اصلى پذيرش شفاعت واجد بودن ايمانى است كه مجرم را به مرحله ندامت و خود سازى و جبران برساند ، و از ظلم و طغيان و قانون شكنى برهاند ( دقت كنيد ) .
2 - در كتاب كافى از امام صادق ع در نامه اى كه به صورت متحد المال براى اصحابش نوشت چنين نقل شده :
« من سره ان ينفعه شفاعة الشافعين عند اللَّه فليطلب الى اللَّه ان يرضى عنه » لحن اين روايت نشان مىدهد كه براى اصلاح اشتباهاتى كه در زمينه شفاعت براى بعضى از ياران امام خصوصا و جمعى از مسلمانان عموما رخ داده است صادر شده ، و با صراحت شفاعتهاى تشويق كننده به گناه در آن نفى شده است و مىگويد « هر كس دوست دارد مشمول شفاعت گردد بايد خشنودى خدا را جلب كند » ( 2 ) .
هامش
( 1 ) تفسير برهان جلد 3 ص 57 .
( 2 ) نقل از بحار الانوار جلد 3 صفحه 304 چاپ قديم .