ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 196

مورخى در فسق و فجور او ترديد نكرده است ، - ( 1 ) با انواعى از حيله‌ها و تهديدها گرفته تا لبهء شمشير بران - ( 2 ) به سرپرستى جوامع اسلامى نصب مىكند . و عبد الرحمن بن ابى بكر در يك جملهء مختصر مىگويد : « اين است سنت و قانون هرقل هراكليوس و قيصر » - ( 3 ) موقعى كه معاويه براى تحميل يزيد به مدينه كه مجتمع مهاجرين و انصار بود آمد ، بزرگان مدينه را كه امام حسين ( ع ) در ميان آنان بود در يك جا جمع كرده يك سخنرانى با اضطراب و معانى مشوش ايراد كرد كه كار حيله گران اجتماعى است ، - ( 4 ) نه يك حاكم الهى كه پيامبر اسلام منظور كرده بود . آن گاه يزيد را تعظيم و تمجيد مىكند و مىگويد ، شما سابقه يزيد را به خوبى مىدانيد و امر او را تجويز كرده‌ايد خداوند مىداند كه مقصود من از زمامدار نمودن يزيد پر كردن شكافها بوسيلهء او است ، با چشم بيدار پس از مقدارى مغالطه و چشم بندى ، ابن عباس مىخواهد پاسخ معاويه را بگويد ، امام حسين ( ع ) به او اشاره مىكند كه ساكت باش و خود امام حسين بر مىخيزد و حمد و ثناى خداوندى را بجا مىآورد و درود به روان پيامبر مىفرستد و مىفرمايد : « اى معاويه ، بامداد روشن ، سياهى ذغال را آشكار كرده و