هم تاريخ نشان نمىدهد كه از كشورى در اين باره كتابى تأليف شده باشد . اگر چنان چه نوشتهء ابومعشر درست باشد ، ظن قوى مىرود كه دانش اخترشناسى در كشور ايران پيدا شده و سپس به ساير كشورها رهسپار گرديده است !
سودهاى اين دانش
پيشينيان اهل اين فن ، سودهايى بىپايان و فوايدى فراوان براى اين دانش تصور مىكردند و بر اقران آن برترى مىدادند .
و پيشينيان نيز قواعدى ديگر كشف نموده و بر آنها افزودند كه برخى از آنها بدين قرار است :
1 . شناختن خدا و توانايى و دانايى آن .
2 . شناختن شمارهء ايام و ساعات .
3 . تنظيم تاريخ .
4 . شناختن راههاى روى زمين و طرق سير دريا .
5 . آگاهى به چگونگى و احوال جهان .
6 . دانستن اوقات خسوف و كسوف و اكتشاف تاريخ و چگونگى آنها .
7 . كشف تحليل عناصر از طبايع اجرام آسمانى .
8 . كيفيت سير نور .
9 . شناختن موقعيت و مقادير حركات اجرام ، چه به واسطهء آلات و با حسّ و بدون ابزار و ادوات .
10 . شناختن ارزانى و قحطى از حالات ويژه « كلف شمس » و همچنين ارتباط سردى و گرمى هوا از « كلف شمس » و نيز دانستن زيادى باران و كمى آن از اوضاع شمس ! و غير اينها ، كه در كتب اين فن نوشته شده است .
از همهء اين فوايد ده گانه ، بيشتر سودى كه از اين دانش افاضه مىشود ، همانا