بر استفادهاى كه جمعى از علما قديم نموده و ادعا كردهاند كه اين آيات و روايات در جدا بودن آسمانها از يكديگر و خالى بودن فواصل بين آنها ظهور دارند . از جملهء آن علماست : « علامهء مجلسى » كه در « رسالهء اعتقاديه » خود گويد : « بايست معتقد شد كه آسمانها روى هم قرار ندارند ، بلكه ميان هر آسمانى تا آسمان ديگر ، پانصد سال راه فاصله است و ما بين آنها مملو از ملائكه است » ! . و همچنين « سيد نعمت اللَّه جزايرى » در شرح صحيفهء سجاديه در تفسير قول حضرت سجاد عليه السلام كه فرمود : « اطباق سمواتك » ، مىگويد : اين خبر و اخبار ديگرى دلالت دارد ، بر اين كه ميان آسمانها فرجههاى وسيعى است و اين كه رياضىدانان مىگويند : سطح محدّب هر آسمانى مماس با سطح مقعّر آسمان ديگر است ، باطل و از آن باطلتر ! زحمت اشخاصى است كه اخبار را براى تطبيق با اين گونه « اقاويل » تأويل مىكنند !
از شدت خوشحالى در شگفتم كه اين سيد بزرگوار چگونه به ظواهر محكمات شرع تمسك دارد و چگونه از تمايل و عدول از ظواهر شرع به مطالب فلاسفه كراهت و نفرت دارد ، پيش از اين كه به صحت آن يقين كند . و همانا منشأ اين خصلت نيكو ، نيروى ايمان و يقينى است كه به استحكام مبانى دين مبين داشته است . خدا ما را هم بر اين دين استوار بدارد تا به سوى او برگرديم .
و نيز عموم اهل ايمان را سزاوار است كه عدول از ظواهر شريعت را به آنچه مخالف آن است - از مطالب قديم و جديد فلاسفه - سهل نشمارند ، مگر وقتى كه حقيقت آشكار و براهين قوى بر آن اقامه شود كه در اين صورت ارتكاب تأويل در ظواهر منقول كه معارض با حقايق معقول است ، مانعى نخواهد داشت و حكم عقل و دستور نقل هم آن را اجازه مىدهد .
گروه دهم
مضمون بعضى ادعيه و كلمات مأثوره از ائمهء معصومين عليهم السلام است : آسمانها داراى