* ( وَإِلَى الله الْمَصِيرُ ) * ( 1 ) ( و بسوى خدا است پايان سرنوشت ) * ( وَلِلَّه مُلْكُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَما بَيْنَهُما وَإِلَيْه الْمَصِيرُ ) * ( 2 ) ( و از آن خدا است ملك آسمانها و زمين و آنچه كه در ميان آنهاست و بسوى اوست پايان سرنوشت ) .

- از همهء آن آياتى كه مالكيّت مطلقهء عالم وجود را به خدا نسبت داده است ، همين معنى ( رجوع مطلق همهء موجودات بسوى او ) به خوبى استفاده مىشود . بعضى از آياتى كه مصير را بسوى خداوند بيان نموده است ، بطور مستقيم در مورد انسانها است ، ولى مىدانيم كه ملاك مالكيّت مطلقهء خداوندى شامل همهء موجودات است . همچنين آياتى متعدّد در قرآن وجود دارد كه با مادّهء رجوع به حضور خداوندى را پايان سرنوشتها مطرح مىنمايد . مانند : * ( وَلِلَّه ما فِي السَّماواتِ وَما فِي الأَرْضِ وَإِلَى الله تُرْجَعُ الأُمُورُ ) * ( 3 ) ( و از آن خداوندى است آنچه كه در آسمانهاست و آنچه كه در زمينها است و همهء امور بسوى خدا رجوع مىكند ) * ( الله يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُه ثُمَّ إِلَيْه تُرْجَعُونَ ) * ( 4 ) ( خداوند آفرينش خلق را آغاز مىكند ، سپس آن را بر مىگرداند سپس بسوى او بر مىگرديد ) مسألهء بسيار با اهمّيّتى كه در اين مبحث وجود دارد اينست كه با آغاز قيامت كه مقدّمهء ابديّت است ، وضع فيزيكى جهان خلقت دگرگون مىشود