ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 78

عبد الرّحمن جامى ( 1 ) اگر به ذوق پردازى محض حمل نكنيم ، از ديدگاه اديان و خرد و وجدان و شهود برين صحيح به نظر نمىرسد . زيرا بر مبناى اين مكتب هيچ علَّت و هدفى كه قابل قبول بوده باشد براى دگرگونى موجود از اجمال به تفصيل ( از وحدت به كثرت ) و از تفصيل به اجمال ( از كثرت به وحدت ) ديده نمىشود ، و نيز هيچ علَّت و هدفى معقول براى عبادات و ارسال پيامبران و انزال كتب آسمانى و اشتياق ورود به جاذبهء الهى با در نظر گرفتن طرز تفكَّر وحدت موجودى ، قابل پذيرش نمىباشد . آياتى كه وارث بودن خدا را بيان نموده است ، بقرار زير است : * ( وَإِنَّا لَنَحْنُ نُحْيِي وَنُمِيتُ وَنَحْنُ الْوارِثُونَ ) * ( 2 ) ( و مائيم كه زنده مىگردانيم و مىميرانيم و مائيم وارث ) * ( وَلِلَّه مِيراثُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ ) * ( 3 ) ( و از آن خدا است ميراث آسمانها و زمين ) آيات متعدّدى با بيانات مختلف رجوع همهء موجودات هستى را بسوى پروردگار تذكَّر مىدهد . از آن جمله : * ( أَلا إِلَى الله تَصِيرُ الأُمُورُ ) * ( 4 ) ( آگاه باشيد پايان سرنوشت همهء امور بسوى خدا است )