در همان جنگ كشته مىشد و امروز مورد مسخره و اهانت عمرو عاص قرار نمىگرفت . چه اهانت و مسخره اى بالاتر از اين كه عمرو عاص مىگويد : اى كاش وجود تو و زندگى تو در راه تشديد بغض و عداوتى كه من و همراهانم به سركردگى معاويه به على بن ابي طالب داشتيم قربانى مىشد و ما مىتوانستيم از مرگ تو استفاده كنيم و ضمنا وعدهء بهشت هم به عائشه مىدهد كه يعنى من و همراهانم با تو عداوت نداشتيم ، زيرا مىدانستيم كه به بهشت خواهى رفت اگر عمرو عاص اعتقاد به بهشت و جهنّم داشت ، براى بدست آوردن مقام در اين دنياى چند روز ، حكومت بر حقّ امير المؤمنين ( ع ) را كه نسبتش با پيامبر اكرم ( ص ) نسبت هارون به موسى بود و به اضافهء نصوص صريح پيامبر در بارهء شايستگى قطعى امير المؤمنين به زمامدارى ، با اغتشاش و اخلالگرىهاى رنگارنگ دچار آن همه گرفتارىها نمىكرد و به بهانهء خونخواهى عثمان كه قطعا دست او و معاويه اش به آن آلوده بوده است جوامع اسلامى را به آن روز سياه نمىنشاند و دهها هزار مسلمان را به خاك و خون نمىريخت . واقعا مقدارى در اين مسئله بينديشيم كه سياستبازان حرفه اى در موقع مقتضى قسمت كنندهء بهشت و جهنّم هم ميشوند مثل اين كه عمرو در تقسيم بهشت و جهنّم اشتباه هم كرده بود ، و همهء بهشت را به ديگران داده بود و بدانگونه كه داستان مردنش را از ابن عبّاس شنيديم براى خود حتّى به قدر نشستن يك بشر در زمين بهشت اختصاص نداده بود . البتّه چون اين سياست بازان حرفه اى خيلى ايثارگر تشريف دارند ، لذا بهشت و نجات ابدى را هم به مردم مىبخشند و خود را از رحمت الهى و بهشت دور ميكنند يادت به خير مولوى -
چشم باز و گوش باز و اين عما
حيرتم از چشم بندى خدا
از كلام فوق معلوم مىشود كه اين مقام پرست ضدّ انسان اگر مىتوانست جنگى بر پا كند كه همهء مهاجرين و انصار و صدها سلمان و ابو ذر و عمّار شهيد شوند ، تا عمرو عاص بتواند بهانه اى براى كوبيدن شخصيّت امير المؤمنين