مىشوند ، و سپس به شدت توبيخ مىگردند و آنگاه از كار بر كنار مىشوند و اگر بزهكارى آنان زياد باشد ، پس از بركنارى به زندان مىروند ! و مجازات مىشوند .
* * * علاوه بر واليان و فرمانداران ، گروه ديگرى بهنام غاصبان و احتكارگران و استثمارگران وجود دارند كه هميشه مىخواهند از راه نامشروع بر مال و ثروت بىحساب خود بيفزايند . عده ديگرى هستند كه مال و ثروت را جمع كرده و به زمينخوارى و ثبت اراضى بهنام خود مىپردازند ! امام بدون كوچكترين اغماضى با اين گروه مىجنگد . و با عياشى و طمع و حرص و استثمارگرى آنان مبارزه مىكند و هميشه مىكوشد بين آنان و اموالى كه مىخواهند در يك جا جمع كرده و تمركز دهند ، جدايى بيفكند . امام على در هر چيزى كه مىگفت و انجام مىداد و در هر قانون و حدى كه وضع مىكرد ، غصب را تحريم كرد . و بر آن بود كه از احتكار بهشدت جلوگيرى شود :
بدان كه در بسيارى از آنان ، خصلت احتكار و نگهدارى كالا براى گران فروشى و خودسرى در تعيين نرخ براى كالاها وجود دارد و اين كارها به ضرر همگان بوده و عيب و نقص بر فرمانداران است ، از احتكار جلوگيرى كن .
و سپس مىگويد :
و هركسى را كه پس از نهى و جلوگيرى تو ، به احتكار بپردازد ، به كيفر خود برسان و بدون زيادهروى ، او را مجازات كن .
و در مورد زمينخوارى و تيول اراضى ، على نظريهء خاصى دارد كه ناشى از انديشه نيك و شرف و بزرگوارى فرمانروايى خردمند است و سخن دربارهء آن پيش از اين گذشت .
اما استثمار ، با همه شكلها و رنگهايى كه دارد ، درواقع نوعى از احتكار و غصب است و امام كوچكترين گذشتى را در آن روا نمىدارد و او در اين مورد گفتارهايى
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (بوستان كتاب)(فارسى) — صفحة 294
مساهمون: جورج جرداق
ص٢٩٤