على مىگويد نبايد طعام و غذا را پيش كسى كه سير است ، برد . بهنظر او ثروت و دارايى ، كم يا زياد ، وقتى حلال و مشروع خواهد بود كه از راه احتكار و استثمار مردم و سوءاستفاده از قدرت و نفوذ بهدست نيامده باشد . . . گاهى ديده مىشود كه على نسبت به گناهكاران در بعضى موارد اغماض مىنمود ، ولى او هرگز گناهى مانند احتكار و غارت اموال مردم را نمىبخشيد و هرگز نمىپذيرفت كه طبقه محتكران ، در آب و نان كارگر و زحمتكش و مردم بىپناه تصرفكنند و اصولًا ظلم و ستم ، به هررنگ و شكل و نقشى كه باشد ، در نزد على و در زبان و بيان او ملعون و مطرود است . ولى زشتترين و بدترين ظلمها ، ستم قوى بر ضعيف ، ستم محتكر بر مردم ، و جور حاكم بر محكوم است و على به هيچوجه اجازه نمىدهد اين قبيل ستمها و ظلمها كه باعث پيدايش اختلاف طبقاتى مادى و رذايل اخلاقى و جرايم و پستىها و جنايات در اجتماع مىگردد ، بهوجود آيد .
دلايلى كه نشاندهندهء مخالفت صريح و آشكار امام بر ضد استثمارگران و غاصبين حقوق توده مردم باشد بسيار زياد است و شما به هر جاى نهجالبلاغه كه مراجعه كنيد ، شرارهاى را كه در گفتار على زبانه مىكشد - در آنوقتى كه از استثمار و غصب سخن مىگويد - خواهيد ديد . مثل اين است كه على در هر خطبه و گفتارى مىخواهد از اين دو موضوع سخن بگويد ! و در همه سخنان على ، نشانهاى هستكه مىرساند على ، غصب را يك « جُرم اجتماعى » مىداند و استثمارگر ، هركه مىخواهد باشد ، تبهكارى بيش نيست و جمع مال و اندوختن ثروت از راههاى نامشروع ، عواقب وخيمى دارد
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (بوستان كتاب)(فارسى) — صفحة 279
مساهمون: جورج جرداق
ص٢٧٩