* ( ضِعْفَ الْحَياةِ وَضِعْفَ الْمَماتِ ثُمَّ لا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنا نَصِيراً ) * ( 1 ) ( كفار قريش در صدد بر آمدند تا قلب ترا از آنچه كه وحى كرده‌ايم ، آشفته كنند تا غير از آن را كه به تو وحى كرده‌ايم ، بر ما افترا ببندى ، اگر پيشنهاد آنانرا مىپذيرفتى ترا براى خودشان دوست اتخاذ مىكردند . و اگر ما ترا حفظ نمىكرديم ، نزديك بود اندكى به آنان ميل و تكيه كنى ، اگر چنين مىكردى دو برابر عذاب زندگى مشركان و دو برابر عذاب پس از مرگ آنان را بر تو مىچشانديم و پس از اين از ما در بارهء خود يارى وجود نداشت ) ابان بن تغلب مىگويد : « مقصود شدت و چند برابر بودن عذاب است » ( 2 ) با نظر ابتدائى كه در داستان مىنگريم ، مسامحهء ناچيزى بود كه پيامبر با استقبال از شخصيتهاى چشمگير قريش و تفكيك جلسهء آنان از مستضعفان با اين هدف كه بلكه اسلام را زودتر رواج بدهد و با مزاحمت كمترى روبروى شود ، انجام مىداد ، ولى من ، روح پيامبر قانونى خيلى حساستر دارد كه همان سازش ناچيز با قريش ، من پيامبر اكرم را با تباهى دنيا و آخرت مىكشانيد .