نمىكند . اين نياز در وراء ميل شديد به موقعيت اجتماعى و انطباق نهفته است و گاهى شديدتر از ميل به ادامهء زندگى جسمى است . مردم زندگى خود را به خطر مىاندازند ، از عشق خود صرف نظر مىكنند ، از آزادى خود چشم مىپوشند ، فكر و انديشهء خود را فدا مىكنند تا جزئى از گروهى شوند و در نتيجه احساس هويت كنند گر چه اين خود سرابى بيش نيست » ( 1 ) . اين كه فروم مىگويد » گر چه اين خود خيالى بيش نيست « مقصود اينست كه فرد با قرار گرفتن در گروه متشكل اغلب اين طور است كه من خود را مخلوط با منهاى ديگران مىكند و گاهى هم به كلى از بين مىرود . اكنون مىپردازيم به بيان نمونه اى از قوانين من يا روح : اين قوانين در چهار رابطه براى من يا روح ضرورت دارد : رابطهء يكم - رابطهء انسان با خويشتن . رابطهء دوم - رابطهء انسان با محيط و اجتماع . رابطهء سوم - رابطهء انسان با جهان هستى . رابطهء چهارم - رابطهء انسان با خدا .