و آيهء 3 از سورهء الذاريات و آيهء 3 از سورهء الحديد و آيهء 7 از سورهء المجادله و آيهء 11 از سورهء التغابن و آيهء 32 از سورهء النساء و آيهء 40 و 54 از سورهء الاحزاب و آيهء 26 از سورهء الفتح و آيهء 80 از سورهء الانعام و آيهء 98 از سورهء طه و آيهء 7 از سورهء غافر . گروه سوم - آياتى است كه علم خداوندى را بگذشته و حال و آينده با بيانات مختلف متذكر مىشود مانند : * ( يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَما خَلْفَهُمْ ) * ( 1 ) ( خداوند مىداند موقعيت فعلى و آينده [ يا گذشته ] آنان را ) . و آيهء 19 از سورهء محمد ( ص ) و آيهء 9 از سورهء العاديات و آيهء 34 از سورهء لقمان . آن كدامين مغالطه و سفسطه بازيست كه در برابر اين آيات صريح بتواند علم خداوندى را محدود به نوع يا انواعى از واقعيات نمايد در حالى كه سفسطه كننده قرآن را كتاب آسمانى خود هم بداند جاى شگفتى است كه بعضى از فلاسفهء مسلمين متوجه نشده‌اند كه گذشته و حال و آينده ، سه نقطه از كشش زمانند كه براى ما طبيعت نشينان مطرحند نه بر ذات اقدس ربوبى