و اين مسئله را به قدرت خداوندى تشبيه كرده‌اند و گفته‌اند : چنان كه خداوند قدرت به موجود ندارد ، ( چون كه موجود است ) همچنين موجود را هم نمىداند . ابن الراوندى اين قول را به معمر بن عباد يكى از شيوخ معتزله نسبت داده است . ابن ابى الحديد مىگويد : اصحاب ما ( معتزله ) اين نسبت را تكذيب نموده و اين حكايت را از معمر دفع كرده‌اند . مغالطهء اين نظريه روشن است ، زيرا قدرت خداوندى به چيزى كه موجود است تفاوتى با آن چيزى كه موجود نيست و مقدور خداونديست ، ندارد ، زيرا بقاء و دوام همهء موجودات ناشى از فيض دائمى و مستمر خداونديست : * ( يَسْئَلُه مَنْ فِي السَّماواتِ وَالأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ ) * ( 1 ) لذا همان قدرت خداوندى كه پيش از بوجود آمدن هر موجودى براى بوجود آوردن و ادامهء عدم آن ، وجود داشت ، همان قدرت براى معدوم نمودن و ادامهء وجود نيز وجود دارد .