در قرآن مجيد در چند مورد اشاره به شعر و شاعرى شده است : * ( 1 - وَما عَلَّمْناه الشِّعْرَ وَما يَنْبَغِي لَه إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ وَقُرْآنٌ مُبِينٌ ) * ( 1 ) ( و ما به پيامبر شعر تعليم نكرديم و شعر براى او شايسته نيست ، آن قرآن كه براى او فرستاده‌ايم ، جز وسيلهء ياد آورى و قرآن آشكار چيزى نيست ) . * ( 2 - بَلْ قالُوا أَضْغاثُ أَحْلامٍ بَلِ افْتَراه بَلْ هُوَ شاعِرٌ ) * ( 2 ) ( بلكه آن منكرين گفتند : آيات قرآنى خوابهاى آشفته است ، بلكه افتراء مىگويد ، بلكه پيامبر شاعر است ) . * ( 3 - وَيَقُولُونَ أَ إِنَّا لَتارِكُوا آلِهَتِنا لِشاعِرٍ مَجْنُونٍ ) * ( 3 ) ( و آنان مىگويند : آيا ما خدايانمان را براى گفتهء شاعرى ديوانه رها كنيم ) . متهم ساختن پيامبر به شاعر بودن در سورهء الطور آيهء 30 نيز آمده است . * ( 4 - وَما هُوَ بِقَوْلِ شاعِرٍ قَلِيلًا ما تُؤْمِنُونَ ) * ( 4 ) ( آن قرآن گفته شاعر نيست ، اندك است آنچه كه ايمان مىآوريد ) .