او تنها كسى بود كه در ميان مردم سخنانى جاودانى به يادگار گذاشت ، زيرا با سرچشمه زلال معرفت پيوند خورده بود .
جبران همواره نام على را در مجالس عمومى و خصوصى و هنگامى كه خود خلوت مىكرد بر زبان مىراند و همواره على ( ع ) را با شيواترين و رساترين بيان و با بهترين اوصاف تجليل و تعظيم مىكرد . اين مطلب را ميخائيل نعيمه ، كه از همه مردم به او نزديكتر بود ، بازگو مىكند . وى ضمن نامهاى به نگارنده چنين مىنويسد : « توجه داشته باشيد كه جبران بىاندازه از على ( ع ) تجليل مىكرد و او را همرديف پيامبر بزرگ خدا مىدانست ! »
* * * اما ميخائيل نعيمه ، اين مرد اديب برجسته و نابغهاى كه در روانى سبك ، بىنظير است ، دربارهء فرزند ابوطالب رأيى دارد كه همچون حلقهاى زرّين در سلسله آراى برجستهاى كه نوابغ فكر و خرد دربارهء على ( ع ) اظهار داشتهاند ، مىدرخشد .
على ( ع ) در نظر وى ، پس از پيامبر ( ص ) ، در انديشه و اخلاق و سخن ، رهبر بىرقيب و بىنظير عرب است . زبان عربى ، فطرت دستخورده جاهليت و عظمت منطق اسلام و صفاى روح پيامبر ( ص ) را يك جا در خود جمع كرده است . على ( ع ) در اين زبان آن چنان مهارت نشان داد كه تاكنون كسى نتواسته تا اين حد در اين زبان ماهر و استاد گردد . حكمتها و مواعظ اخلاقى به وسيله على ( ع ) به اوج كمال خود رسيد . تا آن روز هيچ بشرى نتوانسته بود در راه تكميل آنها اين چنين كوشش كند . زيرا از يك سو شعلههاى يك ايمان زنده بر آنها بارقه مىزد و از سوى ديگر از زيبايى معنوى حيرتانگيزى برخوردار بود .
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 2284
مساهمون: جورج جرداق
ص٢٢٨٤