اين اصل ، تأكيد و تجديد همان اصل قبلى دهم است و نيازى به شرح و تفصيل مجدد ندارد !
* * * اما اصل دوازدهم :
12 . « تضمين حقوق بشر و نگهدارى حقوق افراد ميهن ، نيازمند يك قدرت و نيروى همگانى است كه براى مصلحت همه بهوجود مىآيد ، نه بهخاطر سود و مصلحت كسانى كه سرپرستى آن قدرت به آنها واگذار مىشود . »
اين ماده از دو اصل تشكيل يافته است . اصل اول : ضرورت وجود قدرت و دستگاه همگانى . اصل دوم : اقدام دستگاه براى مصلحت همگان .
در مورد اصل اول ، امام على مىفرمايد : « براى مردم بايد پيشوا و راهبرى باشد » يعنى ضرورى است كه حكومتى بهوجود آيد تا حقوق مردم را تضمين كند و عدالت را در بين آنان مراعات نمايد و حق را برپا دارد . اين اصل را هنگامى امام على بيان داشت و تثبيت كرد كه خوارج گفتند : « رياست و پيشوايى مخصوص خداوند است » !
از اين گفتار امام على كه پس از آن وضع ، و در آن شرايط بيان شده ، چنين استنتاج مىشود كه كار مردم را نبايد فقط به خداوند « حواله » كرد و همچنين آنان را نبايد به حال خود گذاشت ، بلكه بايد همه در پناه قانون باشند كه اجرا و مراعات آن را حكومت وقت بهعهده بگيرد ، و حق را برپا دارد و باطل را از بين ببرد و افراد بشرى را همچون دندانههاى شانه ، يكسان قرار بدهد !
و از سخنان ديگر امام على ، در تأكيد لزوم وجود يك حكومت و
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 991
مساهمون: جورج جرداق
ص٩٩١