گياهشناسى مىنويسد : « در كشورهاى ماد و پارس از ميان ميوهها سيب فراوان است كه « پارسى » يا « مادى » ناميده مىشود . برگ اين درخت مانند برگ توت يا گردو است و تيغهايى مانند تيغ گلابى كوهى دارد ، ولى صاف و خيلى تيز و سفت است . ميوهء آن را نمىخورند ، ولى ميوه و برگ آن بسيار خوشبو است . چنان كه اگر ميوهء آن را ميان جامهها بگذارند آسيبى به جامه نمىزند 9 . اين ميوه ، هم براى رفع مسموميّت سودمند است ( اگر آن را با شراب بياميزند و بنوشند درون دستگاه گوارش مىگردد و سم را از بدن بيرون مىكند ) و هم براى خوشبو كردن دهان .
اگر بخش درونى اين ميوه را در شوربا يا خوراك ديگرى بپزند و آب آن را در دهان بچكانند يا آن را بمكند ، دهان را خوشبو مىكند . تخم اين ميوه را در بهار در زمينى كه خوب آماده شده ميكارند و آن را هر چهار يا پنج روز يك بار آب مىدهند . هنگاميكه گياه آن خوب ريشه گرفت ، آن را در همان بهار در زمينى با خاك نرم و آب خورده كه چندان مسطح نباشد ميكارند . اين درخت در هر فصل سال ميوه مىدهد ، يعنى ميوهء شاخى را كه مىچينند ، ميوهء شاخهاى ديگر در حال رسيدن است و شاخهاى ديگر تازه غنچه زده است . همهء شكوفههايى كه از ميان آنها جوانهاى بيرون زده است ميوهدار شدهاند و بقيه نشدهاند » . . . آنتيفان
( Antiphanes )
10 چنين سروده است :
آ : به پرخوارگان از مزه سخن گفتن كارى ابلهانه است ،
دوشيزهء من ، به اين سيبها بسنده كن !
ب : بهبه ، چه سيبهاى تازهاى !
آ : آرى ، به خدا سوگند كه در زيبايى بىماننداند .
زيرا كه تخم آنها تازه چندى است به آتن آمده است ،
از سرزمين شاه بزرگ .