كردند تا پيامبر ( ص ) را يارى كنند . . . . . و شيعه به كسانى گفته مىشود كه از على ( ع ) پيروى نموده و او را يارى كردند و تمام اين معانى از سرشت اعراب جوشيده و بر اسلوب آنان جارى شده است » « 1 » .
تشيع در چه زمانى پديد آمد ؟
دراينمورد چندين نظريه ارائه شده است .
[ نظريه اول : زمان رسول اكرم ( ص ) ]
نظر اول آن است كه تشيع در زمان خود حضرت رسول ( ص ) پديد آمد . برقى ( ت 274 / 280 ه ) گفته است : « شيعيان على ( ع ) به ترتيب تقسيم مىشوند به : 1 - اصحاب ، اصفياء ، اولياء ، شرطة ، الخميس . . . - » . طبقهء اصفياء شامل افرادى از قبيل : « سلمان فارسى ، مقداد ، ابو ذر ، عمار ، ابو ليلى ، شبير ، ابو سنان ، ابو عمره ، ابو سعيد خدرى ، ابو برزة ، جابر بن عبد الله انصارى ، براء بن عازب ، عرفة ازدى . . . » « 2 » مىشود .
ازآنجايىكه همه اين گروه جزء صحابهء پيامبر ( ص ) بودند و خود را شيعه على ( ع ) مىدانستند و همواره پس از رحلت پيامبر ( ص ) خويش را ملتزم به تأييد آن حضرت ( ع ) مىنمودند ، بنابراين بايد اعتقاد آنها نسبت به امامت حضرت على ( ع ) از زمان نبى اكرم ( ص ) باشد .
نوبختى مىگويد : « نخستين فرقهء شيعه ، فرقه على بن ابى طالب ( ع ) است كه در زمان خود پيامبر ( ص ) شيعه على ( ع ) ناميده شدند و بعد از پيامبر ( ص ) به كسانى معروف شدند كه از ديگران ( خلفاى وقت ) بريده و تنها به على ( ع ) روى آوردند و به امامتش معتقد بودند » « 3 » . صدوق ( ره ) ( ت 381 ، ه . ق ) از ابن عباس روايت كرده است كه وى گفت : « شنيدم رسول خدا ( ص ) مىفرمايد : هرگاه روز قيامت فرارسد و كافر ببيند كه
هامش
( 1 ) - الشيبى ، كامل مصطفى ، الصلة بين التصوف و التشيع ، ج 1 ، بغداد ، 1963 ، ص 10 - 11 .
( 2 ) - البرقى . احمد بن ابن عبد الله ، الرجال ، طهران ، 1342 ش ، ص 1 .
( 3 ) - فرق الشيعه ، استانبول 1931 ، ص 15 .